Ik ben hk87 en ik ben schuldig.
Het begon gewoon onschuldig. Een apparaatje. Een molentje. Voor de smaak zei ik tegen niemand want niemand had ernaar gevraagd. Maar de smaak was wel beter. En dat was mijn ondergang.
Want wat doe je als de smaak beter is. Je gaat op koffiepraat en homebarista. En vervolgens m kom je erachter dat jouw molentje eigenlijk gewoon een speelgoed is. Dat echte mensen die het snappen malen met iets wat klinkt als een Italiaans sportauto. De Mythos MY85. Met titanium. Titanium. Alsof ik elke ochtend een raket wil opstarten in plaats van gewoon een bakkie te zetten.
En dus kocht ik het gewoon.
Wat ik even niet had meegenomen is dat dit ding het formaat heeft van een kleine koelkast. De MY85 is gewoon een professionele cafémaler. Bedoeld voor een drukke espressobar waar ze honderden koffies per dag doorheen jagen. Niet voor één vent in zijn keuken die misschien twee bakjes zet als hij een goede dag heeft. Het ding nam letterlijk een derde van mijn aanrecht in beslag. Mijn vrouw zei niets. Dat was eigenlijk erger dan als ze iets had gezegd.
Dan de molens waar ik écht niet over mag beginnen. De KafaTeks. Dit zijn geen molens dit zijn filosofische stellingen over hoeveel geld een mens bereid is uit te geven voordat hij zichzelf serieus moet nemen. We zitten hier zo diep in de diminishing returns dat het grappig zou zijn als het niet zo herkenbaar was. Het verschil met een goede molen van de helft van de prijs is ergens tussen minimaal en niet meetbaar. Maar ze bestaan. Ze zijn schaars. En mensen in het forum hebben ze. Dus.
Daarna de machine. De Strietman. Een hevelmachine. Met de hand. Want ik een man die zijn sleutels nooit kan vinden besloot dat ik elke ochtend als een of ander precisie instrument moet functioneren. Exacte druk exacte temperatuur exacte timing. Om 7 uur. Half in slaap. In mijn ochtendjas.
Meditatie zei ik tegen mezelf.
Maar ook was er de La Pavoni. Drie keer. Ik heb een La Pavoni gekocht verkocht gekocht verkocht gekocht en weer verkocht. Drie keer dezelfde dans. Want de La Pavoni is ook een hevelmachine en hij ziet er prachtig uit maar ergens in mijn hoofd bleef het knagen dat het toch een beetje een budgetversie is. Ten opzichte van de Strietman dan. Dat het niet helemaal serieus was. Dat mensen in het forum het zagen. Dus elke keer dacht ik nu doe ik het goed en elke keer eindigde het weer op Marktplaats. Drie keer. Dezelfde machine. Alsof ik hoopte dat hij de derde keer opeens anders zou aanvoelen.
Dat deed hij niet.
En dan de Lelit Bianca. Een prachtige machine eerlijk gezegd. Deed alles goed. Stabiel goede espresso makkelijk in gebruik. Echt een allrounder waar eigenlijk niks mis mee was. En dus verkocht ik hem. Geen echte reden. Gewoon een gevoel. Een soort van rusteloosheid die je alleen begrijpt als je al te lang op koffieforums zit. De Bianca verdiende beter dan ik.
Maar het ergste is niet eens het geld. Het ergste is wat ik er allemaal over zeg.
Ik sta extractiepercentages uit te leggen aan mensen die gewoon een koekje bij hun koffie willen. Ik gebruik het woord unimodal zonder ook maar een beetje te blozen. Ik heb mensen gecorrigeerd in cafés. In cafés man. Mensen die dit gewoon hun werk is.
En als iemand mij een bakkie aanbiedt zo zo van hier heb je wat dan zeg ik oh lekker terwijl mijn gezicht echt iets heel anders doet.
En dan is er nog iets. Iets wat onderweg is. Ik vertel nog aan niemand welke het is. Maar hij komt. En ergens weet ik dat dit het punt is waarop een normaal mens zou stoppen en nadenken.
Maar ik ben al een tijdje geen normaal mens meer op dit gebied.
