Hier het verslag van mijn avonturen met de Backyard koffies.
Zoals al eerder geschreven was ik de week dat de koffie werd verstuurd niet thuis. Maar de branders vonden het geen probleem om dan gewoon wat later voor me te roosteren en te versturen.
Het was een plezier om de pakketjes binnen te krijgen, twee maal een pond maar liefst, en ik vind het een prachtige presentatie, met ook goede documentatie van wat je krijgt. Ik heb de bonen eerst een paar dagen laten liggen om ze de kans te geven om te rijpen.
Ik ben begonnen met de
Super Honey. En dat viel aanvankelijk niet mee. Gelukkig had ik al van de andere proevers vernomen dat ook zij het lastig vonden om tot een goede extractie te komen. Inderdaad bijna tegen het nulpunt van de maler uiteindelijk een acceptabele extractie kunnen vinden. Ik heb bij beide bonen steeds rond de 19 gram gedoseerd voor een grote dubbele, en een vrij hoge temperatuur gebruikt, zo tussen 94-96,5 C.
Ik moet zeggen dat ik ook de dagen erna nog wel zat te zoeken naar de juiste maling, het is blijkbaar toch een lastige boon qua maling.
Maar wel een heel goede boon, rijk van smaak. Op de moderne manier gebrand: vrij licht. Er zaten dan ook voldoende zuren in. Die geur van fruit komt al uitbundig bij het malen naar voren, en is ook duidelijk in de smaak aanwezig.
Voor een cappuccino vonden we deze boon eigenlijk minder geschikt. De melk overheerste vrij snel. Door flink te doseren viel dat enigszins op te vangen en dan kregen we een fruitige bite in het begin. Daarna proefde je meer diepte met een heel klein beetje chocolade en bittere nootjes, niet zozeer zoet. Een heel frisse cappu!
In een espresso macchiato konden we zelfs ook de honing ontdekken, zij het niet erg duidelijk. Maar samen met dat beetje chocolade en die uitbundige fruitigheid, bij elkaar een mondvullende beleving met een plezierige, vrij lange nasmaak.
Persoonlijk ben ik heel nieuwsgierig hoe deze boon zou smaken als die FC+ zou worden gebrand, iets verder dus. Volgens mij moet het dan een snoepje worden.
SH moeilijke extractie .jpg
x.jpg
De
Karimikui Peaberry, hoewel een Kenia, was minder fruitig. En dat vond ik niet erg. Na een paar dagen dat pregnante zuurtje van de Super Honey vond ik het wel best om over te stappen op een wat vollere en rondere boon. Het heeft echter duidelijk hetzelfde stempel als de eerste boon: hoge kwaliteit, licht gebrand, fruitig.
En ook hier vond ik het lastig de juiste maling te vinden, en kwam uiteindelijk uit op en iets grovere maling dan de Super Honey. Bij beide zag ik trouwens niet zoveel crèma-ontwikkeling. Wat me ook verbaasde is dat de espresso’s ondanks de extractie problemen toch wel goed smaakten.
De Cappu van de Peaberry was erg lekker. Mild, fruitig en tìkje bitter, maar wel rond. We proefden ook de kruidigheid en iets van witte chocolade, maar ook iets van citrusfruit. Hoewel minder snel dan bij de Super Honey, overheerste ook hier de melk vrij snel.
In de espresso kwam die complexiteit terug. Kruidiger en gebrander dan de Super Honey, in de geur iets van mosterdzaad of cichorei, de fruitigheid was als van frambozen. De nasmaak was zuiver en fris.
Karimikui.jpg
1.jpg
Mijn voorkeur gaat uit naar ietsje zwaarder gebrande koffies, maar ik kan ieder die van fruitige, rijke koffie houdt zonder meer aanraden deze koffies eens te proberen. De kwaliteit is daar.
Afsluitend wil ik Backyard coffeeroasters danken voor hun gulle proefpakket.
p.s.: vloeken in de kerk: ik heb net een restje Super Honey 50/50 geblend met een FC+ gebrande mix van Sumatra Mandheling en Brasil Cerrado, en dat wàs me toch lekker!
