bobbee schreef:Haastige spoed is zelden goed.

gilleko B. schreef:

bobbee schreef:Haastige spoed is zelden goed.

Mee eens!!!!! Kwaal aan mij ruggengraat, leeftijd, die wordt slap

First it was Dick Farrel. Then Phil Valentine. Most recently, Marc Bernier. Just within the past month, those three conservative radio hosts — all unvaccinated critics of inoculation efforts — died after contracting Covid.

Will their deaths help sway any minds of unvaccinated listeners or the broader segment of conservatives resistant to the shots? Some fellow personalities think so — although the optimism is limited.

fransg schreef:Die regering heeft bij mij maar heel weinig invloed, dat zijn nu eenmaal in meerderheid kneuzen die het deels goed bedoelen maar voornamelijk hun eigen loopbaan plannen.

Ik erger mij er niet aan, ben er evenmin een 'voorstander' van want er is niks dan knulligheid aan die kant.

Dus extra interessant dat het fenomeen 'regering' voor jou zoveel heeft betekend in je besluitvorming.

Verstoord reukvermogen na corona

Haast de helft van de mensen die herstelt van reukverlies bij corona, krijgt daarvoor een verstoorde reuk terug, blijkt uit nieuw onderzoek. Wat moet je ermee, als versgemaaid gras opeens naar rotte eieren ruikt?

MAARTEN KEULEMANS

Haar deodorant, daar begon het mee. 'Op een ochtend ontdekte ik dat die verschrikkelijk stonk. Dit kón gewoon niet', vertelt Gerdien Vogelzang, een 28-jarige winkelmedewerker uit het Groningse dorp Marum. 'Ik heb nog gekeken of mijn deodorant niet over datum was. Maar dat was niet zo. Ik begreep er niets van.'

Daar bleef het niet bij, zou ze de dagen en weken die volgden ontdekken. Andere cosmetica? 'Een vieze, chemische geur.' Haar douchegel? 'Verschrikkelijk.' Versgemaaid gras? 'In het begin kreeg ik er gewoon koppijn van, zo vies', zegt Vogelzang. 'Het stinkt allemaal, maar het zijn geen geuren die ik ken. Een chemische stank, zo zou ik wat ik ruik nog het beste omschrijven.'

Er zit een zekere lijn in: vlees heeft een iets andere vieze geur dan fruit. Een lastige kwaal: 'Vooral wat ik eet wordt erdoor beïnvloed. Als mensen me iets aanbieden, vind ik het vaak helemaal niet lekker, dat is ongemakkelijk. En allerlei dingen die je normaal eet - gehakt, kip - ruiken echt ontzettend vies.'

Vogelzang maakt deel uit van een groeiende groep: patiënten die herstelden van corona, en die nu een langdurig verstoorde reuk hebben. 'Parosmie', heet het ongemak waarmee Vogelzang worstelt: vervormde reuk. Haar neus merkt geuren wel op, maar vertaalt ze op de een of andere manier naar smerige dingen. Rotte eieren, zwavel, een chemische geur - dat is wat mensen zoals Vogelzang waarnemen.

Een paar maanden was Vogelzang haar reuk volledig kwijt, nadat ze in december corona had gekregen, overigens zonder erg ziek te worden. 'Van het ene op het andere moment rook ik niets meer', herinnert ze zich. 'Als ik pizza at, proefde ik alleen maar hoe zout die eigenlijk was. Maar ik dacht: ach, het hoort erbij. Totdat ik weer een beetje begon te ruiken, en ontdekte dat mijn reukzin helemaal vervormd was.'

Liefst ongeveer de helft van alle coronapatiënten die hun reuk verloren, krijgt klachten zoals Vogelzang, volgens een dinsdag verschenen, grote internationale inventarisatie. In veertien landen vroegen wetenschappers een kleine 1.500 patiënten bij wie corona gepaard ging met reukverlies, hoe het maanden later met hen ging.
Parosmi
Het goede nieuws: na elf maanden hadden de meesten hun smaak en geur weer terug. Het minder goede nieuws: bij ruwweg een kwart van hen was daar parosmie voor in de plaats gekomen. Bij de mensen die hun reukvermogen nog níét terughadden, had zelfs ruwweg twee op de drie last gekregen van de geurenvervorming. Bovendien had van alle patiënten ongeveer een kwart 'fantosmie', een verwante reukstoornis waarbij men zich geuren inbeeldt. Opeens ruikt men dan een brandlucht, of een rare chemische lucht, terwijl er niets is te ruiken.

'Ik vind dat heel forse aantallen', zegt reukzinonderzoeker Sanne Boesveldt (Wageningen Universiteit), die de Nederlandse tak van het onderzoek coördineerde. Ze tekent aan: misschien overschat haar onderzoek de boel een beetje, want mensen met klachten zullen meer gemotiveerd zijn om een vragenlijst in te vullen.

Maar toch: 'De patiënten die ik zelf zie, klagen hier ook echt heel veel over. Ze zijn een tijd hun reuk kwijt geweest, beginnen eindelijk weer wat te ruiken en ontdekken dan opeens dat alles stinkt. Dat is heftig. Als je eten vies smaakt, en je overal vieze luchtjes ruikt, kan dat de kwaliteit van leven nog meer belemmeren dan reukverlies.'

Wat er daarbinnen precies gebeurt, is nog onbekend, zegt Boesveldt. Een van de leidende theorieën is dat de vervormde geur in feite een teken is van herstel: nadat het geurcentrum boven in de neus een tijdje plat heeft gelegen door het coronavirus, moeten alle programma's weer opnieuw opstarten, om het in computertaal te zeggen. Verbindingen worden opnieuw gelegd, signaaltjes gecheckt, en nu en dan levert dat storingen op. Een andere gedachte is dat er misschien sprake is van een of andere vorm van ontstekingsschade, dieper in de hersenen.
Cognitieve klachten
Ex-patiënten hebben in de nasleep soms ook last van cognitieve klachten zoals concentratiestoornissen en geheugenverlies. Een aanwijzing, dat corona-ontsteking sporen achterlaat in het brein.

Wat precies het verdere verloop is, weet niemand. 'Ik denk dat het in de meeste gevallen overgaat', zegt Boesveldt. 'Maar ik denk wel dat het lang kan duren en dat er altijd een klein groepje zal zijn dat er zeer langdurig last van blijft houden.'

Gemakkelijk behandelbaar is de kwaal helaas niet. Er bestaat wel zoiets als reuktraining - 'een soort fysiotherapie voor de neus', zegt Boesveldt - waarbij men de hersenen een handje helpt door intensief, herhaald en bewust aan diverse geuren te ruiken. Maar ook dat is geen wondermiddel dat de reukzin op slag terugtovert.

'Ik merk dat veel patiënten al erg geholpen zijn met de erkenning', zegt Boesveldt. 'Dit is een fenomeen dat vóór corona erg zeldzaam was en dat voor de meeste patiënten dus nieuw en onbekend is. Dan helpt het al als ze horen: we herkennen dit beeld, veel meer mensen hebben dit.'

Ook Gerdien Vogelzang vindt in die gedachte veel steun. Ze heeft zich aangesloten bij een Facebookgroep van lotgenoten, waar ze ervaringen kan uitwisselen. En ook al heeft ze meer dan een halfjaar parosmie, ze houdt de moed erin. 'Heel soms is er een lichtpuntje aan het eind van de tunnel. Dagen waarop ik denk: ik merk iets van verbetering', vertelt ze.

Vandaag had ze weer zo'n moment. 'Ik rook opeens aardbeien, heel lekker zoet.' Totdat ze er een in haar mond stopte. Beteuterd: 'Hij smaakte naar afwasmiddel. Nou ja, zo probeer ik af en toe eens wat.'

Brand
Column
AAF BRANDT CORSTIUS
Vrijdagavond zat ik in een café en dronk ik een glas witte wijn, en die wijn smaakte naar goedkope douchegel. Ik vind het al lastig om wijn terug te sturen, maar het is nog lastiger omdat ik een verstoorde geur en smaak heb sinds mijn coronabesmetting. Misschien was dit wel uitzonderlijk goede wijn en lag het allemaal aan mijn hersens.

Over douchegel gesproken: alle douchegels die ik gebruik, ruiken naar as. Maar de wijn rook dus naar douchegel. Douchegel is nooit gewoon douchegel, tenzij het wijn is. Leg dat maar eens uit aan de serveerster.

Ik bestelde toch maar andere wijn, maar ook die smaakte naar douchegel. Toen heb ik alles gedempt met miniloempia's.

Deze week kwam er een internationaal onderzoek uit, las ik op de site van deze krant, waaruit bleek dat een kwart van de mensen die hun geur verloor door corona vervolgens parosmie kreeg. Zo heet het als dingen anders gaan ruiken en smaken. Deze mensen hebben vaak ook fantosmie, dat betekent dat je dingen ruikt die er überhaupt niet zijn.

Dat had ik tijdenlang ook: op veel plekken waar ik kwam, hing een alarmerende brandgeur. Ontzettend onhandig.

Het is trouwens opmerkelijk dat mensen met deze twee aandoeningen eigenlijk altijd vieze geuren ruiken, en nooit eens iets lekkers: ze ruiken zwavel, vuilnis, rottend vlees. En dus heel vaak brand en as.

Er wordt in die onderzoeken nooit uitgelegd waarom je juist vieze dingen gaat ruiken, dus heb ik zelf een theorie ontwikkeld.

Van alle dingen die je kunt ruiken in je leven is een oprukkende brand ongeveer de meest essentiële, en het is ook heel belangrijk dat je kunt ruiken of voedsel verrot is. Dus als je reukhersentjes - zoals ik ze noem in mijn eigen wetenschappelijke essays - zichzelf weer opbouwen na aantasting door corona, beginnen ze bij de basis: het ruiken van vuur en verrotting. Ook al is er nergens vuur of verrotting.

Ik werk nog aan deze theorie, want ik voel dat ze ergens hout snijdt.

Een geurgehandicapt mens moet wat, dus sloot ik me een tijdje geleden aan bij een Facebookgroep van mensen die net als ik een verstoorde reuk hebben. Na een tijdje meelezen, wist ik waarom ik me nog nooit bij een Facebookgroep had aangesloten. Het is niet per se leuk of leerzaam elke dag een variatie op dit bericht te lezen: 'Hallo, ik ben nieuw bij deze groep. Ook ik ruik alles raar. Gehaktballen zijn zo goor.'

Toch blijf ik nog maar even lid, want onlangs plaatste iemand het met smileys gelardeerde bericht: 'Volgens mij rook ik net een vleugje van mijn eigen scheet!!!'

Er is hoop.